Maandelijks archief: december 2010

Ongeval 31

Zo het einde van het jaar,
Op zich een bewogen jaar voor mij. Om toch maar een paar puntjes op te noemen:

Andere baan per 1 april,
Voor het eerst alleen met mijn zoons met vakantie,
De ziekte van Marja, en de ontwikkeling daarvan,
En mijn ongeval.
Overigens in willekeurige volgorde.

Ach het leven gaat door, nu maar hopen dat het nieuwe jaar nieuwe kansen brengt.
Ik kan niet zeggen dat ik mijn portie pech nu wel heb gehad, er zijn mensen die veel meer pech hebben in het leven, maar voorlopig denk ik dat ik mijn portie wel heb verteerd.
Wat hoop ik dat het nieuwe jaar gaat brengen?
Om te beginnen ben ik zelf door wat ik voor mijn kiezen heb gehad anders tegen dingen aan gaan kijken.
Ik hoop dat ik wat socialer ga worden, meer aandacht geven aan mensen.

Ik hoop dat ik zo snel mogelijk weer mobiel ben, en wil mij dan wat meer gaan inzetten voor de rugbyclub.
Niet in het bestuur, want dat is niet mijn “ding” maar ik hoop wat trainingen over te nemen van degenen die dit nu doen. Ik weet dat ik een toegevoegde waarde kan hebben dus wil ik dat ook laten zien.
Ik wil weer lekker drummen, en dan maakt het mij niet uit met wie of wat voor soort muziek, maar in eerste instantie met Paroxis.
En ik hoop dat ik van de zomer weer lekker op de racefiets kan zitten.
Eigenlijk hoop ik gewoon weer de dingen te gaan doen die ik leuk vind.
Alleen het motorrijden, dat weet ik eerlijk gezegd nog niet. Ik zal, als ik het wil, handversnelling op de motor moeten laten zetten;-(
Maar ik zie wel.

Tot slot nog even dit, ik heb vandaag boodschappen gedaan met mijn broer, en ben in de kelder bij de decamarkt uitgegleden over de gladde vloer. Zo iets simpels als 3 meter over een natte vloer lopen en je bent weer 2 weken teruggeworpen, want je komt “natuurlijk” op de gebroken voet terecht.(6)

Verder voor iedereen een prettige jaarwisseling en een gelukkig nieuwjaar.

Advertenties

Ongeval 30

Gisteren naar het ziekenhuis geweest om de hechtingen te laten verwijderen. Voel je (bijna) niets van, maar er zaten er 2 onder de zool van mijn voet en die waren wel vervelend, maar voornamelijk omdat ik nogal kietelig ben onder mijn voet.

Verder is het allemaal afwachten nu. Kijken hoe het bot aan elkaar groeit rusten, rusten en nog eens rusten. Ik kan overigens beginnen met fisio….
niet te veel van verwachten, ik mag (moet) mijn tenen bewegen, daar zul je misschien om lachen maar na ruim 4 maanden zitten die helemaal vast.
4 tenen gaan wel maar de grote teen is een pijnlijke zaak, je voelt de pees kraken als je hem beweegt en het doet zeer. Nouja voorzichtig beginnen, misschien in een bakje met warm water, ik moet wat, en……… no pain no gain.

Tot slot, morgen oudjaar.
Er is het afgelopen jaar veel gebeurd, dingen waar ik spijt van heb en zaken waar je weinig aan kunt doen. Ik zal hier niet iedereen vermoeien met mijn overpeinzingen, temeer omdat ik daar al 4 maanden de tijd voor heb gehad en dus te weinig ruimte heb op dit blog.
Maar ik wil iedereen wel een prettige jaarwisseling toewensen uitkijken met vuurwerk, en voor het nieuwe jaar dat Feyenoord het weer beter gaat doen.


Ongeval 29

Maandag thuisgekomen, was wel een bevalling zeg. Marja haalde me op en toen met de rolstoel door de sneeuw wat een gedoe, we waren allebei bekaf toen we thuiskwamen.
Gisteren met mijn broer boodschappen wezen doen. Na 4 maanden weer eens in de Dekamarkt;-) Ook weer bekaf, nouja nog even naar de praxis en BCC geweest. Maar we kunnen tot en met Dinsdag eten.
Vandaag mijn bed verschoond en een sneeuwschuiver in elkaar gezet, dus de dooi gaat invallen.
Ik moet eigenlijk zoveel mogelijk mijn been mobiliseren, dwz stilhouden.
Dat moet ik dan maar gaan doen, maar het is wel lastig hoor.
Ik kan eindelijk weer eens wat, dus eigenlijk wil ik sneeuwschuiven;-)
Straks komen mijn zoons, en die blijven tot 2e kerstdag.Leuk. Ik heb er zin an.


Ongeval 28

Zo, het is nu ruim een week geleden dat ik opgenomen ben om de fixatuur te laten verwijderen.
Het viel mee, toen de chirurg het been had geopend bleek het beter op elkaar te zitten als eerst gedacht, ze hebben dus geen botmateriaal uit mijn heup te hoeven gebruiken (is dit goed Nederlands Ger?)
Alleen een stuk kuitbeen hebben ze weggehaald en vergruisd, en dat is erin gedaan als een soort cement. Het weghalen van het beenmerg zag ik tegenop want dat kan maanden zeer blijven doen.
Mijn enkel zit nu vast in een hoek van 90% en mijn voet moet de rolbeweging over gaan nemen. Nou dat komt wel goed.
Het enige tegenvaller(tje) is dat ik een hele kleine bacterie-infectie had,
dat is ook de reden dat ik lenger in het ziekenhuis moest blijven zodat het met antibiotica behandeld kon worden. Hier moet ik nu nog 6 weken mee doorgaan, en dan zal het wel over zijn.

Het is een raar gezicht als je ineens een been in verband ziet zonder ijzerwerk wat eruit steekt. Ik weet niet wat dat stuk ijzer weegt maar ik voel mij nu toch wel ee stuk lichter. De eerste 3 dagen heb ik ontzettend veel pijn gehad, zelfs met morfine, waar ik constant aanlag, was dat niet helemaal weg te krijgen. Ik had een pompje om extra shots te nemen en dat hielp dan weer even. Tot op een gegeven moment ook dat niet meer werkte, maar toen bleek dat de stekker eruit was…………

Maandag kwamen er een paar jongens van de rugbyclub en als troost kreeg ik tehoren dat ik vroeger op het veld ook al een jankerd was, van je vrienden moet je het hebben.

Op dit moment gaat het goed, ik heb geen pijn, ik “loop”weer, met krukken, en ik zie alles weer zonnig tegemoet. Het weer is slecht hoor ik van iedereen, maar vanuit mijn raam zie ik een sprookjeslandschap, bomen met sneeuw, vogeltjes er tussendoor, en s’avonds is een huis achter het ziekenhuis mooi verlicht. Eten en drinken wordt aan mijn bed gebracht, ik ga er bijna aan wennen. Maar maandag ga ik weer naar huis. Proberen het een beetje op te pakken en nog wat van de feestdagen te maken. Voorlopig mag ik bijna alles als ik maar mijn rust pak door mijn been omhoog te houden, niet de hele tijd maar wel als het kan.

Heb ik verder nog iets te vertellen?
Ja vanochtend is er op de zaal naast mij een jonge vrouw overleden.
Borstkanker, laat een man en 2 kleine kinderen achter. Ze was al 4 jaar ziek en inmiddels had het haar ruggenmerg aangetast maar toch, borstkanker, godverdomme…..


Ongeval 27

Morgen is het eindelijk zover, de buitenbeugel gaat er af. vrijdag 10 december moet ik mij om 11 uur melden.

Of ik er tegenop zie? Nou ik heb gemengde gevoelens op dit moment. Natuurlijk zie ik er naar uit dat het ding eraf gaat en ik zal blij zijn als ik eraf ben. Maar dan? Omdat ze botmateriaal bij mijn heup gaan weghalen komt daar een wond, aan het bot. Dat is een vervelende, volgens de arts hebben veel mensen daar meer last van als van de operatie aan het been.
Dit komt omdat ze niet alleen een stukje bot weghalen maar ook wat rood beenmerg, en dat is pijnlijk. Verder wordt er een stuk kuitbeen afgezaagd en gebruikt voor reparatie, Je schijnt je kuitbeen niet echt nodig te hebben.
of liever gezegd, je kan zonder.
Maar hetgene waar ik het meest tegenop zie is het feit dat het mogelijk fout kan gaan met een doorbloeding van de voet. Er zit een toevoerader naar de voet om deze van bloed te voorzien. Als hier iets mee fout gaan kan de voet zonder bloed komen en dan is de hele toestand tot nu toe voor niets geweest. Nu heb ik de mazzel dat de Orthopeed een hele goede is en de plastisch chirurg tevens vaatchirurg is, en als zodanig een van de beste van Europa. Beide doen de operatie. Ik ga er van uit dat het allemaal goed gaat, maar ben toch nerveus.

Vandaag ook de laatste keer wijkverpleging thuis gehad. Die vrouwen hebben elke dag weer hun best gedaan. Met de ene kan je wat beter opschieten als met de ander, maar dat is normaal. Het laatste bezoek waren Loes en Kim, de laatste heeft mij aan het begin een keer gezien toen alles nog met betadine ingesmeerd moest worden en was benieuwd hoe het er nu uit ziet. Ze zullen het wel niet lezen maar ik wl ze toch bedanken voor de zorgen.
Mogelijk dat ik ze volgende week weer nodig heb, maar dat zie ik dan wel weer.

Tot slot heb ik vandaag met de verzekering gesproken en is het geld voor de schade overgemaakt. De schade aan de motor is 2300euro!!!!!
Vind ik nogal wat, maar het zal wel kloppen.


Ongeval 26

Donderdag 2 weken terug was het precies 3 maanden geleden dat ik van mijn motor ben gereden, 13 weken, hoe ik dat zo exact weet? De wettelijke regeling is dat een werkgever je 3 maanden moet doorbetalen tot 95% en dan over mag gaan naar 90%, daar kreeg een brief van. Als je ergens werkt sta je er niet bij stil dat zoiets op jou van toepassing kan zijn, en eerlijk gezegd, had ik dit in de arbeidsvoorwaarden gelezen, weet ik niet of ik dan bij Sodexo had gewerkt, maar verder bevalt het me er nog wel.
13 weken met een steiger op je been, heeft iemand zich weleens voorgesteld hoe dat is? Overigens nu 15 weken:-( Nou je wordt het op een gegeven moment zat, zal je mogelijk niet geloven maar het is zo. Ik ben blij dat er (ijs en weder dienende) aankomende vrijdag een eind aan komt.
Zo langzamerhand wordt ik gek…………ik zit over van alles na te denken, voorbeeld? Waarom fluiten duivenvleugels als ze vliegen en andere vogels niet? Waar haalt zo’n klein spinnetje al dat web vandaan? Hoe kan het dat je de teksten van Frans Bauer kan onthouden, maar de juiste uitleg van de stelling van Phythagoras vergeet? Van die kleine dingetjes.

Verder zijn er natuurlijk wel andere dingen waar je mee bezig bent. Zo kan Marja zich eraan storen dat mensen hier in de IJmond zo weinig met elkaar op hebben. Er komen weleens mensen langs, maar minder als zij normaal vind. Ik kom hier zelf ook uit de buurt en stoor mij er niet aan, maar ergens heeft ze wel gelijk. Om een voorbeeld te noemen van mijn eigen tekortkomen, Eric de gitarist was ernstig ziek, hij woonde hier in de straat pakweg 100 meter van mijn huis. Een aantal keren ben ik langsgeweest maar was hij niet thuis, onderzoek weetikveel. Dus na een paar keer denk je “laat maar zitten”. Maar wat een onzin, waarom? het is een kleine moeite, en als hij niet thuis is jammer dan, volgende keer beter. Overigens vertelde hij dat hij weleens zo ziek was dat hij gewoon de deur niet opendeed of de telefoon niet opnam.
Met Niels en Nathalie hetzelfde verhaal, ik zeg al een jaar dat ik langs kom, voor de kleine en Nathalie haar ongeval, nog steeds niet gebeurd.
Ik toon in ieder geval nog wel interesse door te mailen.
Maar dat is wel een beetje de houding hier in de buurt, of misschien wel van de tegenwoordige tijd, waarin iedereen het denkt heel druk te hebben. Ik moet zeggen dat ik mijn leven al verbeterd had voor mijn ongeval, gewoon wat interesse tonen, telefoontje, mailtje.
Het is natuurlijk raar dat iemand die je normaal elke week ziet nu gewoon 15 weken helemaal niets van zich laat horen. Nouja je leert mensen kennen in tijden van nood.
Overigens is dit geen vraag om aandacht, mochten mensen dat denken het is slechts een constatering.

Oja, ik wil nog wel even mededelen dat degene die mij heeft aangereden (the one whom’s name shall be unspoken) via via heeft laten weten bereid te zijn mij te ontmoeten, joepie , Hoera, slingers en balonnen. Nou ik zit er helemaal niet op te wachten, maar ze vroeg mij aan het begin om haar op de hoogte te houden van de vorderingen. Dat kan ik doen door een linkje naar dit blog te geven, en dat heb ik dus gedaan, of mijn telefoonnummer te geven, ook gedaan. Nou mevrouw heeft geen zin om op eenofandere website te kijken, dan toch niet?
Als ik heel eerlijk ben had ik geen zin om een half jaar thuis te zitten met pijn ellende en gedoe, maar daar zal ik wel een rare in zijn:-|
Overigens, buiten een kaartje waarin ze vroeg om haar op de hoogte te houden (hoe, hoe, hoe???????), heb ik van haar ook nooit een bloemetje ofzo gehad.

Tot slot, ik heb een letselschade advocaat in de arm genomen, laat me jullie gerust stellen, wordt je ook niet rijk van:'(


Ongeval 25

Rontchen met uitleg

alleen even melding maken van het feit dat de operatiedatum bekend is;
10 december.:-|