Ongeval 22

Gisteren naar de Melkweg geweest met een paar kameraden, Danko Jones, gaaf concert, je weet wat je gaat krijgen. 2 uur lang stevige rock met een grappig praatje
http://www.youtube.com/watch?v=I-97t_BPL8M&feature=related, http://www.youtube.com/watch?v=Y3PtbAPQ1F4.
Voorprogramma Young guns een band uit Londen, ook stevige (hard) rock. http://www.youtube.com/watch?v=ARujPXhsInM
Ik ben met de rolstoel heengegaan maar heb daar een uur of 2 gestaan en pluk daar nu de vruchten van:-( de hele dag pijn in mijn onderbeen.
Ik moet overigens toch zeggen dat het mij zolangzamerhand de keel uit gaat hangen. Ik weet natuurlijk best dat het iets van de langen adem is, maar soms wil je wel wat vooruitgang zien. Ik zie mijn been elke dag en dan zie je bijna geen verandering. Ik moet donderdag naar de plastisch chirurg, maar ik weet het antwoord al, nog maar een weekje aanzien.
De stelling begint te irriteren, ik heb constant een gevoel in mijn botten, het doet niet zeer maar het is ook niet leuk. Ik zit maar thuis, gelukkig ben ik nu een paar keer weggeweest, maar daar heb ik ook meteen naweeën van.
Ik heb vandeweek het ziekenhuis gebeld naar de afdeling van degene die mij heeft aangereden en het goede mailadres en mijn telefoonnummer doorgegeven, ze heeft nog geen contact opgenomen.
Ik weet overigens niet of ik er nu wel aan toe ben, maarja het moet een keer.
Ik heb nu een aantal keer mensen gesproken die zelf een ongeluk hebben veroorzaakt, en het is me opgevallen dat de slachtoffers bijna altijd boos zijn en de daders uitschelden en verwijten maken.
Hoe ik mij ook voel, ik weet dat ik niet expres ben aangereden, ondanks het feit dat het een bewuste actie was om ff snel door de file heen te willen rijden om naar de parkeerplaats te gaan. Overigens had ze op de verkeerde weghelft uitgekomen, iets wat ik al dacht maar ook bij het politieonderzoek is uitgekomen. Ik heb trouwens verder niets met het politieonderzoek te maken, ik ben alleen als getuige gehoord.
Tot slot van mijn overpeinzing van vandaag moet het me van het hart dat het mij opvalt dat je in tijden als deze je vrienden leert kennen.
Zonder namen te noemen zijn er een paar mensen die langs zijn geweest, meer als eens, waar je het niet van zou verwachten. Mensen die je niet zo goed kent of die je niet zo vaak ziet.
Mensen die je elke week ziet daaraantegen lopen de deur niet plat (sommige nog niet 1 keer). Ik moet heel eerlijk zijn en zeggen dat ik ook altijd een vage was in zo’n geval. Om te beginnen was het misschien angst, voor wat je gaat ontmoeten, maar ook vaak omdat je het vergeet. Vaak zei ik dan geen tijd, en dat is onzin, je wil er geen tijd voor maken. Op het moment dat je zelf iets gebeurt of dat je ziek wordt besef je dat het eigenlijk wel belangrijk is. Ach het zij zo. Voor mijzelf weet ik dat ik het voortaan anders ga aanpakken, een beetje belangstelling tonen voor het wel en wee van mensen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: