Maandelijks archief: februari 2011

“Zon”dag

Eigenlijk wilde ik vandaag naar de rugbyclub gaan maar het weer is nou niet zodanig dat ik lekker langs het veld ga staan.
Maw het is kloteweer. Als je dan zelf moet spelen is er niet zoveel aan de hand, het eerste moment als je de kleedkamer uitloopt is het even rot, maar daar ben je zo aan gewend.
Als je langs de lijn staat is het minder, nat en koud tot op het bot.

Ik ga mij nu maar eens een beetje verdiepen in het photoshoppen, of liever gezegd elements. Photoshop is een veel te groot en zwaar programma voor wat ik er mee wil doen. Een beetje vakantiefoto’s beter maken, kleurtje aanpassen, misschien wat lichter als het te donker is, dat werk. Ik heb een cursus aangevraagd bij de HEMA blijkt dat versie 5 te zijn, het lijkt niet eens op versie 9 die ik heb, buiten het feit dat de mijne Engels is. Ach met behulp van een tijdschrift sla ik mij er wel doorheen. En als ik het niet uit kan vinden kan ik het altijd nog navragen bij de expert.
Het is er in ieder geval goed weer voor.

Nog 1 dag staat het bed in de kamer en dan gaat alle troep eruit, als gezegd de rolstoel, het looprek, alles.
Nu wilde mijn vrienden nog 1 keer het bed gebruiken, heb ik maar voor het nageslacht vastgelegd(niet gefotosjopt)

Mijn vrienden.

Advertenties

WAT ZEG JE????

Gisterenavond Skunk anansie gezien in de Heineken Music Hall. Ik had al eens gehoord dat het geluid daar goed is, en inderdaad het is zo. Ik was mijn oordoppen vergeten en zit daarom nu met een vervelend fluitje in mijn oor, maar eigen schuld dikke bult. De band speelde een mix van oude nummers afgewisseld met de nieuwe cd. Gewoon goed, retestrak en Skin is natuurlijk een geweldige frontvrouw. Wij zaten op de tribune, middenvoor het podium, en vandaar waren (mede door de lichtshow) de bandleden niet zo goed te zien, maar de glimlach van skin verlichtte de zaal. Verder speelden ze gewoon de hele zaal plat, behalve de man die naast Harry zat, maar we denken dat die overleden was, als ik er nu over nadenk kan dat eigenlijk niet anders.

Kaartje, zo ziet het er nou uit;-)

En hiermee begon het concert.

En speciaal voor Karin,

Deze week ga ik weer een stapje verder met het verbeterproces. Dinsdag worden er weer foto’s genomen waarna er besloten wordt of-, en hoeveel er meer belast kan worden. Het rare is dat het in je lichaam zit, je ziet er niets van en je hebt het idee dat het allemaal wel kan, maar ik moet maar afwachten wat de artsen zien. Ik merk dat de voetmassage helpt, mijn voet wordt losser en het lopen gaat gemakkelijker.

Thuis ga ik ook een stap verder, het bed gaat uit de kamer, en de rolstoel etc. gaan ook het huis uit. Eindelijk weer wat ruimte, de tafel kan uit het midden gehaald worden en de lamp kan weer op de normale plek, lebensraum zouden sommigen zeggen.


Lady’s and gentleman, he’s back.

Een paar weken ben ik nu alweer aan het werk, dat wil zeggen een paar uur en dat nog maar 2 dagen in de week.
Ik wil er volgende week weer een dag aan toevoegen, ik vind zelf dat dat gemakkelijk gaat maar je hebt dat niet zelf voor het zeggen. Nouja zolang er niemand protesteert doe ik wat ik zelf wil, ben altijd al eigenzinnig geweest, ga ik nu niet veranderen of ik moet mezelf ergens tegen komen.
Dat kan natuurlijk altijd, maar op dit moment voel ik mij gewoon goed, ik heb een blessure, ernstig weliswaar, maar een blessure. Ik hoor weleens bij Fysiotherapie dat ze tegen mensen zeggen, hij (ik dus) doet maar wat, en op zich klopt dat ook. Ik hang wat aan de apparaten en zit nu een half uur per keer op de fiets. maar ik voel mij er lekker bij.
Er zit vaak een leeftijdsverschil tussen mij en de andere klanten, plus dat veel mensen daar zitten omdat ze COPD hebben, dat is een longprobleem. Die mensen zijn blij dat ze uberhaupt iets kunnen doen, die kunnen niet de dingen doen die ik doe, en voor mij heeft het geen nut om 7 kilo te gaan bankdrukken.

Vandaag kwam Frank langs op de motor. Hij heeft hem al een tijdje thuis staan en ik was steeds van plan om langs te gaan maar om de eenofandere reden leek het of ik het niet durfde. Raar maar waar. Het leek wel of ik bang was om het ding te zien. Maar nu stond hij er ineens. En eigenlijk deed het mij niet zoveel, daarmee bedoel ik dat ik niet schrok ofzo,
het is natuurlijk maar een ding, en dat ding kan er ook niets aan doen. Eigenlijk had ik wel zin om een rondje te gaan rijden, maar daar is het te koud voor, en mijn motorkleding is vorige week in de kliko meegegaan naar de vuilverbranding. Ach ik weet nog niet wat ik ga doen. Hij klonk goed, was minder lawaaierig als vroeger……

The eagle has landed

Daar gaatie weer

Wat is er verder nog gebeurd?
Mijn broer is naar IJsland geweest, schijnt ontzettend mooi te zijn, heeft daar IJsberen gejaagd en walvissteak gegeten, gelijk heeft hij, als je zo’n Eskimo (onee Inuit) ziet eten krijg je toch gewoon honger van. Oja hij heeft ook nog gedoken.
Het lijkt me inderdaad een mooi land, maar de kosten hebben me er altijd van weerhouden om erheen te gaan, maar dat is met al die Scandinavische landen zo. En als je er dan met mensen over praat blijkt het mee te vallen, het is niet zo heel veel duurder als Nederland. Misschien komt het er nog eens van. Enne anders zijn er nog de muggen die me tegen kunnen houden;-)

Tot slot een filmpje van een “le Mans start” ik ben bij de 24 uur van Spa in 2004 geweest, wat een gekkenhuis, Kippenvel als al die mensen gaan schreeuwen vlak voor de start, het is verwonderlijk dat de coureurs nog iets horen.


En toen…….

Kort berichtje deze keer,
Deze week ben ik begonnen met werken, d.w.z. maandag en donderdag 4 uur. De eerste dag kwam het neer op een beetje iedereen vertellen hoe het gaat en wat er gebeurd is. Overigens moest ik maandag eerst nog naar de bedrijfsarts, aangezien ik al besloten had dat ik weer wilde werken was dat een wassen neus. Maar goed het moet gebeuren.
Donderdag had ik al wat meer gedaan, maar ik had ook een gesprek met de teamleider. Deze kwam met de mededeling dat men niet zo goed weet hoe om te gaan met de situatie. Eigenlijk zijn ze bang dat ik het werk niet meer kan doen in de toekomst, en men denkt er aan mijn contract niet te verlengen. De teamleider denkt dat het wel kan en heeft voorgesteld het contract met een half jaar te verlengen, om zo te kunnen beoordelen of het wel of niet gaat.
Ik waardeer de inzet van de teamleider, maar ik snap de bedrijfsleiding niet helemaal. Als ze een keer aan mij gevraagd hadden hoe het gaat en wat de vooruitzichten zijn, had ik ze kunnen vertellen dat ik binnenkort alles gewoon weer kan.
De vooruitzichten zijn dat ik gewoon weer kan lopen, klimmen, traplopen, noem maar op. Verder kun je op Schiphol bijna overal komen met een lift, dus ik zie geen probleem.
Nu is het zo dat ik dit Donderdag te horen kreeg en ik daar eigenlijk wel pissed over was. Maandenlang hoor je niets, ik heb meerdere keren gevraagd wat het bedrijf van plan was en dan ineens hoor je dit, op het moment dat je weer aan het terugkomen bent. Nice to see you again………..
Maandag nog maar even praten en dan uitleggen wat het vooruitzicht is, ik zal proberen niet boos te worden.

Vandaag (zondag) even bij het rugbyen gaan kijken. Ze moesten tegen AAC3, altijd een lastige tegenstander. Een aantal zeer ervaren jongens, paar oud internationals, en dat was ook in de uitslag te merken. Op zulke momenten is het jammer dat je het veld niet op kunt, al was het maar om aanwijzingen te geven in de rust.

En toen ging ik naar bed, nog even op de Ipod kijken of er nog nieuws was en dan lees je:

Britse rockgitarist Gary Moore overleden

LONDEN – De vermaarde Britse rockgitarist Gary Moore is zondagochtend op 58-jarige leeftijd overleden. Dat heeft Adam Parsons aan de Britse omroep BBC meegedeeld. Parsons is manager van de Ierse hardrockband Thin Lizzy, waarvan Moore deel heeft uitgemaakt.

Zanger Phil Lynott haalde Moore, die uit de Noord-Ierse hoofdstad Belfast kwam, bij de groep. Later kreeg Moore faam als sologitarist. Hij zou eind mei nog optreden tijdens het festival Highlands in het stadspark Schothorst in Amersfoort.

Still Got The Blues
Moore behaalde solo in 1990 een grote hit in Nederland met het nummer Still Got The Blues. Hij werd dood gevonden in een hotel in de Zuid-Spaanse stad Estepona.

Moore was de zoon van een concertorganisator. In 1969 ging hij van Belfast naar de Ierse hoofdstad Dublin. Daar sloot hij zich aan bij de groep Skid Row, waarvan Lynott de zanger was. De groep bestreek een reeks muziekstijlen, waaronder jazz en blues. Bij Thin Lizzy, waarbij Moore zich midden jaren zeventig aansloot, verving hij de eveneens uit Noord-Ierland afkomstige gitarist Eric Bell.

Robuust
‘Ik kan het nog steeds niet geloven’, reageerde Bell verbaasd op de plotselinge dood van Moore. ‘Hij was zo robuust. Hij was geen rock-slachtoffer, hij was een gezonde kerel.’

Moore bracht in 1973 zijn eerste soloalbum uit. Zes jaar later begon hij een echte solocarrière. Die leidde onder meer tot de single Parisienne Walkways, dat in april 1979 de Britse top tien haalde. Na een serie rockplaten keerde Moore terug naar de blues met het album Still got the blues (1990), waaraan onder anderen de Amerikaanse bluesgitarist B.B. King meewerkte. De plaat werd een groot succes. Moore bracht tot 1997 bluesnummers uit, waarna hij zich tot moderne danceritmes wendde. De naam van het album Back to the blues (2001) gaf een ommekeer aan: Moore keerde inderdaad tot de blues terug.