De gezondheid

Belofte maakt schuld, en zo zit ik dan om kwart over 11 s’avonds mijn schuld in te lossen.
Vandaag wil ik het hebben over de gezondheid en dan in het bijzonder het linker onderbeen.
Links………ik ben Linksbenig net als Maradonna, van Hanegem, Ryan Giggs, van Persi en Messi. Het zijn niet de minsten en ik word graag in dat rijtje geweldige voetballers genoemd. Maar daarmee heb ik dus meteen een van de vervelende dingen waar ik tegenaanloop;-)
Als ik bij mijn zoons sta te kijken en er komt een bal mijn kant op ben ik van nature geneigd de bal met links terug te schoppen. Dat kan waarschijnlijk best maar psychisch zit er nog een knoopje, net zoals er nog een motorrijdknoopje en een racefietsknoopje zit. Overigens heb ik voor mijzelf het motorrijdknoopje wel doorgehakt. De motoren staan te koop.

Op dit moment kan ik eigenlijk alles weer, met hier en daar een beperking.
lang wandelen zit er niet in, ik heb gemerkt bij het spelen met een hond dat ik ook geen bal kan gooien (je zal verbaasd staan hoeveel je met je been doet op zo’n moment) en wereldkampioen karate kan ik ook wel vergeten.
Verder merk ik elke dag met opstaan dat ik een dun been heb en als ik, zoals vandaag, geen verband omdoe is mijn been s’avonds ongeveer 2x zo dik. Wat doe je eraan?
Ik kan traplopen, heb op een ladder gestaan, kan wandelen, fietsen, werken, maar heb elke dag pijn. En als ik heel eerlijk ben is dat goed vervelend.
Pijn is overigens niet het juiste woord. Ik heb gevoel in het been en daar wen je aan. Ik kan het niet gemakkelijk uitleggen.
Maar ik kan mij nog herinneren dat een vriend (Frank) tegen me zei: de rest van je leven wordt je wakker en elke dag denk je aan de vrouw die je heeft aangereden. Nou ik kan je verklappen, hij heeft geen gelijk gehad, er zijn dagen dat ik er niet aan denk.
Wat zijn nu de vooruitzichten? Gewoon doorgaan met hoe de dingen nu gaan. Lopen, de voorvoet zo los mogelijk proberen te maken en verder maar zien. Mogelijk nog een vaatoperatie en een stuk vel weghalen en dat is het dan. Ik zit nog wel bij de Psychiater in het traject, maar dat is meer om te leren hoe om te gaan met het fietsen en de tegenpartij.
Er is vastgesteld dat ik geen trauma heb dus dat is goed nieuws.

Het kan altijd erger, mijn vader was ziek en een kennis van mij heeft dezelfde ziekte maar iets erger, heftiger. Ik ga hier niet in op wat ze heeft, maar de operatie is niet helemaal geslaagd, 20 december opgenomen voor 4 dagen als ik dit schrijf ligt ze nog in het ziekenhuis. Veel pijn, nog steeds. Alleen haar man, kinderen en ouders wil ze op bezoek hebben. 49 jaar oud, de rest van haar leven een stoma. Je kan ellende niet met elkaar vergelijken maar…………..

Zoals altijd wil ik afsluiten met een liedje. Dit is Gillian Welch met haar partner. Ze zingt een liedje over Elvis het is een kruizing tussen Blues en Country. Let ook een op de gitarist, hoe hij speelt. Morgen schrijf ik iets over mijn werk.

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: